SINHAYA

To pytanie można by w zasadzie odwrócić: czy my podzielamy poczucie piękna innych zwierząt? Również tak.
Czy kiedy kot patrzy przez okno, to podziwia widoki? Czy kiedy samice ptaków słuchają wiosennych treli samców, to wybierają te, które piękniej brzmią? Czy pawi ogon jest ledwie pokazem wigoru – samca, którego stać na uciążliwy zbytek – czy w oczach samicy mieni się on wszystkimi barwami piękna (ptaki widzą również w ultrafiolecie, więc dostrzegają kolory nam niedostępne)?
Na to, że różne gatunki mogą wartościować świat, kierując się estetyką – a nawet dzielić poczucie piękna między sobą! – zwracał uwagę już Karol Darwin.
A jednak ludzi i inne zwierzęta łączy wyraźna preferencja przynajmniej względem dźwięków godowych
– wskazują w najnowszym wydaniu tygodnika „Science" naukowcy z USA, Kanady, Nowej Zelandii i Australii.
Autorzy publikacji przeprowadzili eksperyment z udziałem ponad czterech tysięcy ochotników, którym dali do oceny 110 par dźwięków godowych wydawanych przez 16 gatunków zwierząt: owadów, płazów, ptaków i ssaków. Dzięki wcześniejszym badaniom wiedzieli, który dźwięk z pary wolą same zwierzęta. Ciekawi byli, na który wskażą ludzie.
Co się okazało?
1. Przede wszystkim, powtórzmy, wybory ludzi korelowały z wyborami innych zwierząt.
2. Poza tym korelowały tym bardziej, im mocniej dane zwierzęta preferowały określone dźwięki.
3. Co więcej, badani nieco szybciej wskazywali dźwięk preferowany (piękniejszy) od tego niepreferowanego (mniej pięknego).

Naukowcy nie zbadali, dlaczego jedne dźwięki godowe wydają się nam i samym zwierzętom piękniejsze od innych.
Ich zdaniem sprawa jest bardzo złożona, zależna m.in. od wysokości dźwięku, jego głośności i długości (nawiasem mówiąc, ptaki śpiewają tak szybko, że większość ich melodii nam umyka).
Zauważyli tylko, że ludziom bardziej podobają się zwierzęce dźwięki godowe o niższej częstotliwości. Najwyraźniej seks pobrzmiewa nam basem.
Co ważne, ludzkie wybory zgadzały się ze zwierzęcymi niezależnie od wykształcenia naukowego czy muzycznego badanych (choć ci, którzy słuchali więcej muzyki, nieco bardziej zgadzali się w swoich wyborach ze zwierzętami). Innymi słowy: wspólne poczucie piękna mamy wrodzone. Musi więc być ono bardzo starym mechanizmem ewolucyjnym wspomagającym przetrwanie, a w szczególności dobór płciowy. Nawet jeśli zwierzęta go nie nazywają.
Trudno nie dojść do podobnego wniosku, kiedy się słucha wiosennych treli kosów czy pogwizdywania szpaków.