SINHAYA

Autorzy pracy podkreślają, że ich badanie nie jest rankingiem, kto obserwuje „lepiej”. „Raczej opisuje, że ptasiarstwo bywa pasją o wielu twarzach: od intensywnej specjalizacji i »polowania« na rzadkości, przez fotografię i wędrówki, po spokojne obserwacje w parku czy przy karmniku. Z praktycznego punktu widzenia to cenna wskazówka dla organizatorów wyjść terenowych, klubów i twórców aplikacji: jeśli chcemy, by w citizen science brało udział więcej osób, trzeba projektować działania, które uwzględniają różne ograniczenia - czasowe, logistyczne i związane z poczuciem bezpieczeństwa - a nie zakładać jeden „właściwy” model uczestnictwa.

Badacze zwracają też uwagę na ograniczenia: badanie ma charakter ankietowy, część wyników opiera się na samoocenie umiejętności, a próba - choć duża i międzynarodowa - nie jest w pełni reprezentatywna dla całych społeczeństw (dane zbierano w okresie pandemii, z przewagą krajów półkuli północnej). Mimo to praca wnosi rzadko spotykaną perspektywę porównawczą i pokazuje, że nawet w hobby tak „niewinnym”, jak podglądanie ptaków, odbijają się społeczne uwarunkowania, codzienna logistyka i wybory stylu życia. „Jeśli więc jest w tym jakaś lekcja, to chyba ta: ptaki nie są od tego, by nas poróżnić. Różnimy się – i dobrze. Ważne, żebyśmy umieli z tych różnic zrobić coś mądrego: lepsze narzędzia citizen science, bardziej dostępne wyjścia terenowe i mniej pochopnych historii o tym, »kto jak powinien« oglądać świat przez lornetkę” - podsumowują.