SINHAYA

Słodkie raniuszki, jak zawsze, ale lisek po prostu wystawowy. Wspaniałe zdjęcie

OJOJOJ... Apollo, uchwyciłeś na swoich fotkach słodkie raniuszki, których ja nie mogłam w żaden sposób zatrzymać kadrem Te kuleczki nawet na zwykłych kamieniach wyglądają urokliwie No a te ich wojownicze pozy, podobnie jak strzyżyka- strach się bać tych maluchów! Kowalik też nadrabia groźną miną i szerokim torsem
I na koniec lisek w zimowym futerku Stworzenia małe i duże w zimowej odsłonie uchwycone przez Ciebie, Apollo, to uczta dla oczu. Co ciekawe, człowiek je, je i wciąż głodny. Proszę o kolejną porcję

Apollo, mimo chłodu, o czym mogą świadczyć nastroszone piórka kowalika, zrobiłeś całą serię gorących fotek raniuszki i lisek - cudne

Dopisuję się do zachwytów dla liska i raniuszków

Apollo przyłączam się do komentarzy

Luty się kończy, a tu pusto w dzienniczku podglądania. Byłem na kilku wypadach, o których krótkie wzmianki potem zamieszczę.
Końcówkę ferii postanowiłem spędzić - a jakże - nad morzem.
Wszystko tak jakoś zaczęło się nie od tej strony:


Po lodzie ani śladu, ptaki daleko:


a mój widok jakoś wiele z nich skłonił do wzniesienia się na wyżyny:


Na świbnieńskim brzegu Wisły sporo świstunów, gągołów, lodówek - cała masa, trochę krzyżówek, łabędzi niemych i krzykliwych, nurogęsi.

Kierowałem się do ujścia Wisły, które stanowi rezerwat przyrody Mewia Łacha. Jeszcze przed rezerwatem spotkałem stadko czernic:


o którym głośno od miesiąca z uwagi na osobnika drugoplanowanego na tej fotce:


czyli samca występującej w Hameryce Płn. czerniczki. Skąd on tutaj? Pewnie przywiały go zachodnie wiatry. Może zostanie na dłużej? A może nawet przypodoba się jakiejś czernicowej panience, np. tej?


o ile - oczywiście - nie ubiegnie go jakiś czernicowy ♂


Wstyd się przyznać - nie rozpoznałbym tego samca czerniczki, gdyby nie instrukcje udzielane mi telefonicznie. Pojechałem zupełnie nieprzygotowany i szukałem czerniczki... pośród samic czernicy :-/ Dlatego też trzasnąłem fotkę dla porównania czernicy ♂ i czerniczki ♂:

Do ponownego odwiedzenia tego miejsca nawoływała mewa siodłata:


i z zaproszenia skorzystałem - i to już następnego dnia.

Następnego dnia... wróciłem pod rez. Mewia Łacha, by raz jeszcze przyjrzeć się czerniczce, no i trochę w nadziei na lepsze fotki. Niestety, wiatr tego dnia tak rozkołysał Wisłę (i Bałtyk również), że o dobrych zdjęciach można było zapomnieć.
tym razem szedłem ścieżką w lesie, dzięki czemu podejrzałem:
pełzacza leśnego


bogatkę (oraz modraszki, mysikróliki, kosa i sójkę):


czerniczkę - i cały zestaw czernicowo-lodówkowo-bielaczkowo-gągołowo-nurogęsiowy z poprzedniego dnia:


W Gdyni - tuż przy nadmorskim teatrze - od pewnego czasu kulturę chłoną edredony:

w towarzystwie śmieszek i 2 siwulek:




W Gdańsku po lesie hasały raniuszki: