SINHAYA

Gdzieś w porcie ucieszyła me oko pani bielaczkowa, prowadząca bliską konwersację z czernicą

A tak dla uzupełnienia relacji ze spotkania markaczki, chciałam pokazać, jak wygląda najczęściej wypatrywanie morskich kaczek.
Duże odległości, fale i przy dużym szczęściu jakieś widoczne kropki. W lornetce czasem przebłysk kolorów, który pozwala wyeliminować niektórych podejrzanych.
W końcu zostają dwie, trzy opcje, pstryka się czasem w ciemno te kropki i na powiększeniu zauważa się dopiero, że ta czarna kropka lub czasem kilka kropek to np. uhla lub markaczka. Na tym zdjęciu np. jest 5 markaczek

a co dalej za nimi pływa? Nie wiem- kropki toną potem w morzu
Ale jaka jest radość, gdy biała plamka okazuje się panem edredonem

a inna panem bielaczkiem

Radość z pojedynczych sztuk bywa kiedy indziej porównywalna z zauważeniem kilku szlacharów (dokładnie 3 sztuk i jednej głowy)

Jednak te kacze zupy... choć czasem bywają niewyraźne

innym razem pozwalają wypatrzyć składniki ( m.in. głowienki, czernice, ogorzałki, łyski)

zawsze są wyjątkowo smaczne
Żeby jednak za bardzo nie być objedzonym warto z morza przenieść wzrok na drzewka (prawie wiosenne) z takimi ozdobnikami


i razem wypatrywać wiosny

Lubonianko składniki Twojej kaczej zupy, że tak powiem, są pyszne gratuluję wdzięcznie pozujących markaczek, bielaczków i szlacharów
Wspomnę również o jemiołuszkach, będących ozdobą gołych jeszcze miejscami gałązek
Czekam na dalsze relacje

Lubonianko Markaczka zaprezentowała się we wszystkich możliwych i niemożliwych pozach. Kacza zupa z rodzynkami, a na deser jemiołuszki. Pięknie

W tym tygodniu pospacerowałam sobie po Lesie Dębińskim w Poznaniu. Wybyłam tam tylko na godzinkę, aby zaczerpnąć "świeżego" powietrza
W lesie jest kilka miejsc, w których dokarmiane są ptaki. Przy takiej jadłodajni dostrzegłam duży ruch. Tradycyjny zestaw karmnikowy utworzyły początkowo dwie sikorki, które nie mogły się zdecydować po której stronie jest smaczniej


Potem na pobliskiej słonince usiadł duży jegomość

Teraz już jasne, co za jeden

.

Modraszki cierpliwie czekały na pobliskich drzewkach, a gdy dzięcioł odleciał, od razu się zwołały

i łapczywie rozpoczęły skubać nadszarpniętą przez poprzednika słoninę.

Trochę ustnych instrukcji...

i osiągnęły pełną synchronizację ruchów.

Pod karmnikiem jedna modraszka stwierdziła, że woli poskubać gałązkę

a gdy zobaczyła, że się jej przyglądam, zmarszczyła groźnie "brwi"

a potem strzeliła "focha"
.
Chwilę zapatrzyłam się na dół, bo obok w liściach buszował też trznadel

a tymczasem piętro wyżej nastąpiła zmiana dekoracji

Najpierw trochę bałaganu

a potem cztery sikorki usiadły w narożnikach, a piąta centralnie się zajadała
.
Podniebne wachlowanie na sąsiedniej kulce rozpoczęły inne modraszki
,
a słoninką zajęła się taka oto gromada:

Lubonianko, wreszcie odświeżyłaś wątek, który stanowi świetną strawę tak dla fotek, jak i dla komentarzy!
Wyobrażam sobie emocje towarzyszące obserwacji tej markaczej smoły, choć pewnie niełatwo było ją fotografować, bo pewnie cały czas dawała nura?

lubonianka pisze:Tą drogą mogłabym iść bez końca...

Prowadź!

Spokojniej było w karmniku, gdzie pomalutku konsumował ziarenka kowalik.
,
a po posiłku wskoczył z zadartym "nosem" na karmnik

i dumnie zaprezentował brudny dziób
.
Niektórzy zatapiali nadal dziób w słoninie